
BARBARA URBAŃCZYK
Maluje od zawsze.
Malowanie jest dla niej codzienną praktyką uważności sposobem porządkowania obserwacji, rozmów i emocji. To proces, który towarzyszy jej naturalnie, bez potrzeby definiowania go jako zawodu czy misji.
Akwarela stała się jej językiem, ponieważ wymaga obecności i zaufania do chwili. Nie pozwala na poprawki ani cofanie decyzji. Każda plama koloru jest zapisem momentu takiego, jaki był naprawdę. To medium bliskie jej sposobowi patrzenia na świat: spokojnemu, skupionemu, pozbawionemu nadmiaru.
W jej obrazach nie ma potrzeby efektu. Jest światło, rytm i cisza, w której widz może się zatrzymać. Barbara nie oddziela sztuki od codzienności , malowanie, spotkania
z ludźmi i działania społeczne tworzą jedną, spójną całość. Jest osobą aktywną, otwartą na współpracę i obecność innych.
Dla niej wiek nie stanowi granicy ani tematu.
Pozostaje w ruchu, w ciekawości
i w działaniu tak jak w malarstwie, które traktuje jako żywą, nieustannie obecną część życia.
To malarstwo o czułości.
O uważnym patrzeniu.
O byciu w świecie bez pośpiechu.